Για δες καιρό που διάλεξε…

Δημοσιεύτηκε στο περ. Traverso Antifa, τεύχ. 5, Μάρτης 2021.

Ω, τί οδύνη για το μακροβιότερο έθνος της ανθρώπινης ιστορίας! Τι αταίριαστοι καιροί για τους ραψωδούς της εθνικής μυθολογίας! Τι ειρωνία της τύχης και της θείας χάριτος μια τέτοια μοναδική ευκαιρία να πηγαίνει χαμένη και μάλιστα με τέτοιο αντιηρωικό πάταγο!

Η μπίλια της διακοσιοστής επετείου της Ελληνικής Επανάστασης έκατσε στην χειρότερη θέση που θα μπορούσε στη ρουλέτα της σύγχρονης ιστορίας. Η μνήμη της «ηρωικής παλλινόρθωσης του γένους των Ελλήνων» επισκιάζεται από ένα πλήθος συγκυριακών ζητημάτων που έχουν καταστήσει ανεπίκαιρο όχι μόνο τον «εθνικό αναστοχασμό», που διακηρύχτηκε ως ένας από τους στόχους του ιδεολογικού χαζομάγαζου της «Επιτροπής Ελλάδα 2021», αλλά ακόμα και την όποια φολκλόρ αναπαράσταση θα μπορούσε να τονώσει το εθνικό φρόνημα εκείνης της μερίδας της ελληνικής κοινωνίας που αναζητεί στον παραδοσιακό αλβανικό ενδυματολογικό κώδικα του τσαρουχιού και της φουστανέλας τις ρίζες της καταγωγής της. Ώστε ο γραφικός εορτασμός της επετείου να έχει περιπέσει στο είδος εκείνης της αμηχανίας που βρίσκονται οι παλιοί συμμαθητές όταν συναντιούνται 50 χρόνια μετά την αποφοίτησή τους.

Η πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης στους αρχηγούς του ρωσικού, του γαλλικού και του αγγλικού κράτους συνάδει, καταρχήν, με την ιδεολογική τοποθέτηση της φιλελεύθερης ιστορικής προσέγγισης που υιοθετεί και θέλει να παρουσιάζει το Εικοσιένα ως ένα «επαναστατικό γεγονός ευρωπαϊκής εμβέλειας», παρότι κάτι τέτοιο είναι τουλάχιστον ανακριβές. Όμως οι εποχές έχουν αλλάξει δραματικά. Ο Εμμανουέλ Μακρόν δεν μην πρεσβεύει τίποτα από το πνεύμα της μεταναπολεόντειας Γαλλίας του 1821. Παρόλα αυτά ο αναδρομικός εκπρόσωπος του «γαλλικού κόμματος» έριξε μια ωραιότατη χυλόπιτα και αντ’ αυτού έστειλε την Υπουργό Πολέμου της Γαλλίας και πλασιέ των πολεμικών αεροσκαφών Rafalle ανά τον κόσμο να τιμήσει το σύμμαχο ελλαδιστάν. Πράγματι, η Φλοράνς Παρλί στάθηκε κορδωμένη στην εξέδρα των επισήμων καλεσμένων ώστε να μας υπενθυμίσει τον ιστορικό ρόλο της Γαλλίας στο Εικοσιένα. Για παράδειγμα τα γαλλικά εκστρατευτικά σώματα που τον Απρίλη του 1832 κατέλαβαν, εν μέσω πολιτικού κενού και εμφυλίων συγκρούσεων, το Ναύπλιο και την Πάτρα ώστε να διασφαλίσουν ότι το νεοσύστατο ελληνικό βασίλειο δεν θα διαλυόταν στα εξ ων συνετέθη. Και ίσως στο περιθώριο των αναμνήσεων να ανακαλούνται κι εκείνες οι τρυφερές, «φλογερά επαναστατικές» στιγμές που ο «πολέμαρχος του γένους», Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ως ηγέτης του τότε «καποδιστριακού κόμματος» συγκρούστηκε ουκ ολίγες φορές μαζί τους, σε άπταιστα γαλλικά ασφαλώς.[1]

Η Ρωσία από την άλλη έχει αποκτήσει πλέον τόσο ισχυρά ερείσματα στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου και των νοτίων Βαλκανίων, ώστε δεν χρειάζεται πλέον να χρηματοδοτήσει και να προκαλέσει μια ακόμα αντιοθωμανική εξέγερση στην περιοχή, όπως έκανε πλείστες φορές τον 18ο και τον 19ο αι. στα νότια Βαλκάνια: πετυχημένα την Άνοιξη του 1821 και αποτυχημένα τον Φλεβάρη του 1774, με τα λεγόμενα «Ορλωφικά». Παρότι τα θρησκευτικά δίκτυα και η σκοτεινή γλώσσα της χριστιανικής ομοδοξίας, δύο αιώνες μετά την επιτυχημένη αξιοποίησή τους από τον τσαρικό επεκτατισμό, στέκονται ακόμα χρήσιμα για τις επιδιώξεις του αντιδυτικού στρατοπέδου (βλ. π.χ. συλαλλητήρια για το Μακεδονικό), η απουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν από την καλτ φιέστα της πλατείας Συντάγματος δεν πρέπει να μας προκαλεί καμία έκπληξη. Η ρώσικη αλεπού έχει, οπωσδήποτε, σημαντικότερα πράγματα στην ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής της.

Όσον αφορά τον εκπρόσωπο του «αγγλικού κόμματος» στον 21ο αιώνα, πρίγκιπα Κάρολο (γενν. 1948), η παρουσία του στο πλάι της Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς ήταν απλά μια θλιβερή απόδειξη της παρακμής στην οποία έχει περιπέσει η πάλαι ποτέ θαλασσοκράτειρα Αλβιόνα, δίχως τον αυτοκρατορικό στόλο της οποίας και την συμβολή του στη ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827), το ελληνικό κράτος δεν θα μπορούσε να είναι μια ρεαλιστική δυνατότητα για την ιστορία. Αν δεν το γνωρίζατε, το ελληνικό κράτος «ιδρύθηκε» το 1830, σε μια περίοδο που η επανάσταση είχε ηττηθεί τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά, ενώ οι εμφύλιες συγκρούσεις εμπόδιζαν την ανάδειξη μιας πολιτικά ηγεμονικής δύναμης που θα μπορούσε να εξασφαλίσει την συνέχεια της εξέγερσης ενάντια στον Σουλτάνο. Ώστε η επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων αποτέλεσε μονόδρομο για την πρόσκαιρη τακτοποίηση του status quo του Ανατολικού Ζητήματος.

Τέλος, αν αυτοί που μας κυβερνούν είχαν την ελάχιστη εντιμότητα, μια θέση περίοπτη και τιμητική θα έπρεπε να είχαν εξασφαλίσει στον Έντι Ράμα, τον εκπρόσωπο του αρβανίτικου γένους στον 21ο αι., που τελικά όσο κανείς άλλος συνέβαλε σε ό,τι οι σημερινοί φουστανελάκηδες θέλουν να ονομάζουν «ηρωικό Εικοσιένα». Και δεν τα βγάζουμε από το μυαλό μας αυτά. Τα διαβάσαμε στον Επιφάνιο Δημητριάδη, έναν Έλληνα δάσκαλο που πήγε να διδάξει ελληνικά το 1790 στα νησιά του Αργοσαρωνικού κόλπου και έγραψε: στην Ύδρα συμβαίνει ότι και στον Πόρο. Για να μπορέσεις να διδάξεις τα ελληνικά, πρέπει πρώτα να μάθεις τα αλβανικά.[2]


[1] Για περισσότερα βλ. John Petropoulos, Πολιτική και συγκρότηση κράτους στο ελληνικό βασίλειο (1833-1843), Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 197, σελ. 158-162.

[2] Παρατίθεται στο Ζέη Ελευθερία, Ο αγώνας στη θάλασσα: Κανάρης-Κουντουριώτης-Τομπάζης, Τα Νέα – Ιστορική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2020.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: